เป็นฟิคที่แต่งไม่จบซักทีง่ะ
555+
นี่ก็เพิ่งจะแต่งจบนี่แหละค่ะ
เพราะเราขาดช่วงไปนิด ชื่อเรื่องว่า....
[SF] My sad secret love
เป็นช็อทฟิค มิค-แจ ค่ะ
โดยส่วนตัวแล้วชอบคู่นี้มากๆเลยน่ะ
ก็เลยแต่งมาเป็นเรื่องนี้
เราก็เพิ่งจะแต่งจบได้ไม่กี่เรื่อง
เรื่องความสามารถและการใช้คำในการแต่งนั้น
ก็ยังไม่ชำนาญ ยังไงก็ช่วยติชมด้วยนะคะ ^^
Let's Go!!!~ ไปอ่านกันเลยเนอะ....
.
.
.
My Sad Secret Love [Mic-Jae]
.
.
.
.
You're my bestfriend.
But,I love you.
ความรู้สึกที่ผมไม่สามารถกล่าวออกมาได้
เพราะเค้ามีใครอีกคน...คนที่เค้ารัก....ซึ่งเค้าทั้งสองก็คือเพื่อนสนิทผม...
เพื่อนที่ผมหักหลังไม่ได้....
เพื่อนรัก....
ผมแอบรักเพื่อนรักของตัวเอง....
ผมแอบรักคนที่มีเจ้าของแล้ว...
.
.
.
ความรักที่เจ็บปวดได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว....
.
.
.
.
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
"ยูชอน...วันนี้ฝากนายดูแลน้องสองคนด้วยนะ...ฉันมีนัดทานข้าวกับยุนโฮน่ะ...งั้น...ฝากด้วยนะจ๊ะ...เดี๋ยวฉันไปก่อนนะ"
"อืม....."
จะมาบอกกันทำไมว่าจะไปไหน...จะไปไหนกับใครก็ไม่เห็นจะต้องมาบอกกันนี่นา...
ถึงจะเจ็บก็ต้องทนใช่มั้ย....ถึงผมจะต้องร้องไห้ผมก็ต้องทนใช่มั้ย?...ถ้าคุณให้ผมช่วยดูแลน้องสองคน...ผมก็ดูแลได้
เพียงแต่อย่ามาบอกเลยว่าจะไปไหนกับใคร...ผมไม่อยากรับรู้....แจจุง...ฮือ....อึก...น้ำตาใช่มั้ย?....มันไหลออกมาอีกแล้ว....
ผมจะต้องทำยังไงนะ...น้ำตาถึงจะไม่ต้องไหลออกมาอีก...แจจุง....ฮือ...ผมต้องอดทนใช่มั้ย?..ถ้ารักคุณก็ต้องอดทนใช่มั้ย?
"พี่ยูชอน...พี่ร้องไห้หรอฮะ?"เสียงน้องเล็กของวงมาก่อนที่ผมจะเห็นหน้าเขา เขาถือถุงขนมถุงใหญ่ท่าทางของเขาดูมีความสุขกับการกินจัง...ทำไมมันต่างกับผมอะไรอย่างนี้นะ
"เปล่าหรอก....พี่ไม่ได้ร้องไห้..."ผมปั้นหน้ายิ้ม แล้วรีบเช็ดน้ำตาที่คลออยู่แถวๆเบ้าตาผมออก
"แน่ใจหรอฮะ?...ว่าพี่ไม่ได้ร้องไห้น่ะ..."น้องเล็กถามผมเซ้าซี้
"ไม่หรอก...ว่าแต่....จุนซูล่ะ...เค้าไปไหนหรอ?...พี่ไม่เห็นเค้าเลย"ผมรีบเปลี่ยนเรื่องก่อนที่ชางมินจะถามอะไรที่เซ้าซี้ไปกว่านี้
"อ๋อ...เค้าออกไปซื้อขนมที่มินิมาร์ทข้างล่างน่ะฮะ...พี่ยูชอนจะเอาอะไรมั้ยฮะ?...เดี๋ยวจะได้โทรสั่งพี่จุนซูให้"น้องเล็กชางมินถามผมด้วยท่าทางเป็นห่วง
"ไม่หรอก...พี่ไม่หิว"ผมปฏิเสธเขาไป
"แน่ใจนะฮะ...ผมเห็นพี่ไม่ค่อยจะทานอะไรเลยนะครับช่วงนี้น่ะ....ดูโทรมอย่างเห็นได้ชัดเลยนะครับพี่ยูชอน"ชางมินนี่เป็นพวกช่างสังเกตได้ละเอียดของแท้เลยนะเนี่ย...ใช่แล้วครับ...ผมทานอะไรไม่ค่อยลงมาหลายมื้อแล้วล่ะ
"อืมมมม....พี่ไม่เป็นไรหรอกน่า...ว่าแต่...นายไปนั่งรอของที่ฝากจุนซูซื้อเหอะ...เดี๋ยวพี่จะขอตัวไปงีบซักหน่อยน่ะ"
"ฮะ...แต่พี่ก็อย่าผิดบังผมเลยนะฮะ...ผมดูออกนะว่าที่พี่ซึมไปเพราะพี่แจจุงใช่มั้ยฮะ?...อย่าเครียดเลยนะฮะ...แต่พี่ก็ไม่ควรไปยุ่งกับเค้าสองคนตอนนี้นะฮะ...เพราะเค้ารักกันมาก...ผมรู้ฮะว่าพี่รักพี่แจจุงมากแค่ไหน...ดูจากสายตาพี่ก็รู้...เอาเป็นว่าผมว่า..."
"ชางมิน...นายมั่วไปแล้ว...พี่ไม่ได้ชอบแจจุงซักหน่อยนะ...นายก็อย่าใส่ใจเลย...พี่ไปก่อนนะ"ผมรีบพูดแทรกชางมิน...ไอ้เด็กคนนี้มันหัวไวจริงๆ...ว่าแล้วผมก็รีบเดินเข้าห้องเพราะว่า...ชางมินต้องพูดอะไรที่รู้มากกว่านี้แน่ๆ....
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
หลังจากที่ผมเดินมาที่หน้าประตูห้องของผม...ผมก็รู้สึกเวียนหัวอย่างบอกไม่ถูก...ปวดท้อง...คลื่นไส้ไปหมด....ผม...ผม...จะทำยังไงดี.....ผม.....
........................
'ตุ๊บบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบ!!!!!!'
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
.
.
.
.
.
.
ห้องสีขาว...ผ้าม่านสีขาว....เพดานสีขาว...ไม่ผิดแน่...นี่คือห้องของผม...แต่ก็ยังสงสัยว่าผมเข้ามาได้ยังไงกันแน่....
"พี่ฮะ....พี่ยูชอนฟื้นแล้ว!!!!!!!...."เสียงชางมินตะโกนซะดังลั่น....เพื่อเรียกใครสักคนมาทางผม ผมคิดว่าอย่างนั้นนะ
"ยูชอน!!!!....นายเป็นอะไรมากมั้ยอ่ะ?...ฉันเป็นห่วงนายแทบแย่รู้มั้ย?....ฮือ...."แจจุง...นายจะร้องไห้ทำไมกัน...ไม่ต้องร้องไห้เพื่อฉันก็ได้....
"....(T^T *)....ฮือ....นายจะร้องไห้ทำไม?...."รู้มั้ยว่าผมดีใจแค่ไหนที่เขาร้องไห้เพื่อผม....แต่ความดีใจมันก็คงจบลงแค่คำว่า'เพื่อนสนิท'ที่เค้ามอบให้แก่ผมใช่มั้ย?
"ก็...ถ้าเพื่อนสนิทของฉันอย่างนายต้องเป็นอะไรไป...ฉันจะอยู่ยังไงล่ะ?.....ฮือ..."แจจุงร้องไห้สะอึกสะอื้น...ตอนนี้เค้ากอดผมซะแน่นเลยนะ...ผมเองก็ร้องไห้ตั้งแต่เห็นหน้าเขาแล้วล่ะ...นายรู้มั้ย...ถ้าฉันตายไปน่ะ...นายก็ยังมียุนโฮนะ
".................."ความคิดของผมมันพรั่งพรูออกมามากมาย....เพียงแต่ผมไม่พูดมันออกไปเท่านั้นเอง....แจจุง...นายอย่าทำเพื่อฉัน....อย่าให้ความหวังฉันอีกเลย....
"( ~*/// ) " ผมรู้สึกว่า...ตอนนี้มีคนเข้าใจความรู้สึกผม...ใช่แล้วล่ะ...น้องเล็กของวงอย่างชางมินไงล่ะ...สายตาของเค้าจับจ้องที่เราสองคนตลอดเวลาเลย....
"พอเหอะ...ฮือ...แจจุง...."ผมผลักเค้าออกอย่างอ่อนโยน....ก่อนที่เค้าจะปาดน้ำตาให้ผม
"นายไม่ทานอะไรเลย...นายถึงได้ล้มลงไปอย่างนั้นไง....ต่อไปนายจะต้องทานข้าวเยอะๆนะรู้มั้ย?...หืม..."สายตาของแจจุงอ่อนโยนจนผมต้องรู้สึกอ่อนไหวอีกครั้ง....เขาใช้มือเรียวปาดน้ำตาให้ผมอย่างช้าๆ...อย่างงี้ผมจะลืมเธอลงได้ยังไงล่ะ
"อืมมมม.....แล้....ว....ยุน.......โ....ฮ............??"
"อ๋อ....เค้าออกไปซื้ออะไรกับจุนซูข้างนอกน่ะ....มื้อนี้นายต้องทานเยอะๆนะ....สัญญากันก่อน..."แจจุงยื่นนิ้วก้อยมา...ประมาณว่า 'สัญญานะ' อย่างนี้ล่ะมั้งครับ
"อืม....."ผมพยักหน้าพอเป็นเชิง...ให้เขารู้ว่า...'โอ.เค.' แต่ผมคงไม่อยากเอามือไปเกี่ยวก้อยกับเค้าหรอก....เค้าไม่รู้หรือไงนะ....ว่าผมน่ะ...ไม่ใช่คนเดิมแล้ว
"อ่อ....โอ.เค.นะ...."แจจุงเค้าเก็บนิ้วก้อย...หน้าตาดูน้อยใจนิดๆ...แต่เค้าคงไม่ใส่อะไรหรอกมั้ง...
"แจจุง!!!!!!!!!....กับข้าวมาแล้ว...."เสียงยุนโฮดังมาตั้งแต่ประตูทางเข้าบ้าน....
"จ้าาาาาาาา....ไปแล้วๆๆๆ"แจจุงตะโกนพูดกันยุนโฮ
"พี่แจจุง...ผมออกไปก่อนนะฮะ..."ชางมินกล่าวบอกก่อนออกจากห้องไป...และเหลือเพียงผมกับแจจุง
"อืม...^^/นายลุกไหวมั้ย?"เขาหันไปพยักหน้าให้ชางมินก่อนหันมาถามผม
"(- -)(_ _)(- -)(_ _)....อืมมมม...."ผมพูดแล้วก็พยายามลุก....แต่...มันก็ไม่ขึ้นเลย...ปวดท้องมากซะจนลุกไม่ขึ้น....
"โหยยย....นายลุกไม่ขึ้นหรอกน่า....ให้ฉันช่วยพยุงเหอะนะ....^^"
"ไม่ต้องหรอก....นายออกไปหาทุกคนดีกว่านะ....><*"
"นายอย่าเรื่องมากน่า....มานี่...ออกไปทานข้าวกับทุกคนเร็วๆ...."
"..........."ผมเองก็ฝืนสังขารตัวเองไม่ได้เหมือนกัน....ยังไงก็จำเป็นต้องให้แจจุงช่วยพยุงล่ะวะ....
"แบบนี้สิ...เป็นเด็กดีหน่อย...><"แจจุงพยุงผมมาถึงที่นั่งตรงโต๊ะกินข้าวของพวกเรา
.........................................................................
อาหารเต็มโต๊ะไปหมดเลย....น่ากินทั้งนั้น...แต่...มันก็กินไม่ลงอยู่ดีน่ะสิ...เพราะคนที่นั่งตรงข้ามกับผมก็คือ....ยุนโฮกับแจจุง...
"อ้าปากนะ....อ้าม....."ยุนโฮป้อนอาหารให้แจจุงต่อหน้าต่อตาผม!!!!....ผมก็อยากจะทนนะ...พยายามจะไม่มองแล้ว...แต่...น้ำตามันก็ไหลอีกแล้ว...ผมทานไปเพียงแค่สามคำ...มันก็รู้สึกอิ่มขึ้นมาซะแล้ว
"ฉันขอตัวก่อน......"
"นายจะไปไหนน่ะ...ยูชอน....นายยังกินได้ไม่ถึงครึ่งจานเลยด้วยซ้ำ..."แจจุงเรียกผม....
"ไม่เอาแล้ว...อิ่มแล้ว...."ผมรีบวิ่งไปที่ห้องนอน...ไม่รู้ว่ามีเรี่ยวแรงมากมายขนาดนี้มากจากไหนนะ....แต่ไม่อยากเห็นภาพนั้นเลย
.
.
.
.
.
'ยูชอน....เราจะเป็นเพื่อนรักกันตลอดไปนะ'
'นายอย่าทิ้งฉันไปไหนสิ...ฉันกลัวนะ...'
'ถ้านายเจ็บ....ฉันก็เจ็บด้วยนะ...ยูชอน....'
'ไม่มีใครสำคัญไปกว่านายเลยนะ....ยูชอน ^^'
.
.
.
.
กี่ค่ำที่พร่ำบอกกัน...นายไม่เคยคิดอะไรกับฉันเลยจริงๆหรอ?
แล้วที่เคยบอกว่า 'ถ้านายเจ็บ....ฉันก็เจ็บด้วยนะ...ยูชอน....' นายพูดจริงๆงั้นหรอ?....
แล้วตอนนี้ที่ฉันเจ็บเพราะรักนายล่ะ...นายจะเจ็บด้วยกันกับฉันมั้ย?
นายจะรู้มั้ยว่าฉันเจ็บแค่ไหน....ฉันอยากจะเลิกรักนายให้ได้จัง....
แต่ก็ไม่เข้าใจตัวเองเลยจริงๆ...ทำไมถึงไม่เลิกรักนายซักที...หรือว่าฉันรู้สึกไปเอง....
ฉันคิดไปเองว่า....นายเองก็น่าจะมีใจให้กับฉันบ้าง...แต่มันไม่ใช่เลย....
ถึงยังไงฉันก็คงจะตัดใจจากนายไม่ได้ใช่มั้ย?...แต่ไม่เป็นไร....
ฉันจะรอให้ถึงวันนั้น...วันที่เค้าทำให้นายเสียใจ...ฉันจะยื่นอกเข้าไปรับ...
ถึงวันนั้น..ฉันจะไม่มีวันทำให้นายเสียใจแน่แจจุง...ฉันสัญญา...
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
เช้าวันรุ่งขึ้น พวกเราทั้งห้ามีงานแต่เช้า....ผมเองก็ต้องลุกขึ้นมาตั้งแต่เช้า...ผมรู้สึกปวดท้องมาก...แต่มันก็กินอะไรไม่ลงอยู่ดี...
ผมเปิดประตูห้องออกไปเพื่อไปหาอะไรบางอย่างที่ผมสามารถยัดมันเข้าปากได้ เพื่อที่ผมจะได้มีแรงที่จะทำงานในวันนี้
แต่ทันทีที่ผมเปิดประตูห้องนั้น...ผมก็ก้าวขาออกไปข้างนึง...ผมเหยียบกับอะไรบางอย่าง ในเมื่อผมก้มลงไปดู....มันก็คือ...ขนมปังในห่อที่ดูสวยงามแล้วนมสดอีกหนึ่งแก้ว...เพิ่งมีควันร้อนๆออกมาจากถ้วยด้วยนะ...สงสัยว่าใครบางคน คงจะส่งมาให้ผมเมื่อไม่กี่นาทีนี้เอง
ผมหยิบมันขึ้นมาและกำลังจะเดินเข้าห้อง ก็มีเศษกระดาษหล่นลงมา...และผมก็หยิบมันขึ้นมาอ่าน.....
'ฉันเป็นห่วงนายนะ...ทานซะหน่อยก็ดี...วันนี้จะได้มีแรงทำงาน....... .....แจจุง'
แจจุง...เค้าทำเพื่อผมอีกแล้ว....แต่เค้าก็คงมองว่าผมเป็นแค่เพื่อนสนิทของเค้าคนนึง....โอ.เค. ผมเข้าใจแล้ว....ที่เค้าทำไปก็เพราะเราคือเพื่อนของเค้า....ใช่สิ...เราคือเพื่อนของเค้า
ผมตั้งใจกินมัน....จนหมดจริงๆ....อย่างน้อยมันก็ยังจะทำให้ผมมีแรงมากกว่าเมื่อวานนี้...อาการปวดท้องก็ทุเลาลงไปมากแล้วล่ะ...วันนี้ผมคงจะอารมณ์ดีขึ้นมานิดหน่อย (ผมคิดว่างั้นนะ)
"ยูชอน....ออกมาได้แล้ว...วันนี้นายก็จะตื่นสายอีกวันหรอไง....??"เสียงจุนซูดังออกมาจากข้างนอก...เค้ามาปลุกผมแทนยุนโฮอีกวันนึงแล้ว
"....อืมมม....จะออกไปแล้ว...."ว่าแล้วผมก็ลุกออกไปเปิดประตู....แต่ภาพที่เห็นข้างหน้าของผม แทนที่จะเป็นจุนซูกลับกลายเป็นแจจุง!!!!!!!!
หูของผมฝาดไปหรือไงนะ....ตอนที่มีคนเรียกผมหน้าห้องนั่นมันเสียงจุนซูไม่ใช่หรอ?....เสียงเล็กๆแบบนั้น...ไม่มีทางใช่แจจุงแน่นอน....
"เอ่อ.....แจจุง....เมื่อกี้นายเรียกฉันหรอ?...."
"เปล่าหรอก...จุนซูเค้าเรียกน่ะ...แล้วก็เพิ่งจะเดินไปเมื่อกี้นี่เอง....ฉันก็จะมาปลุกนายเหมือนกัน...แต่นายดันลุกมันเปิดประตูซะก่อนน่ะสิ" เค้าตอบผมว่างั้นน่ะ
"อือ....งานมีกี่โมง"ผม...เอ่อ...คงไม่มีเรื่องที่จะต้องคุยกับเขานอกจากเรื่องงานหรอก (ผมหมายถึงในเวลานี้น่ะ)
"อ๋อ...10 โมงน่ะ...ตอนนี้กำลังแปดโมงครึ่ง...ยังไงก็ไปรวมตัวกันที่ห้องโถงก่อนละกันนะ ^^"แจจุงยิ้มให้ผมแล้วก็เดินลงบันไดไป
สายตาของเขา...ทำให้ผมนึกถึงอดีต....อดีตที่สวยงามของผม....อดีตที่ไม่มีวันลืม...และผมจะไม่ลืมมันตลอดชีวิต...เค้าไม่เปลี่ยนไปเลย...ผมเองต่างหาก....ที่เปลี่ยนไป....
ผมเดินลงไปทางห้องโถง ทุกคนนั่งกันพร้อมหน้าเลย...ผมเดินเข้าไปนั่งข้างๆจุนซู...แต่แจจุงก็เรียกให้ผมไปนั่งข้างๆเขาเหมือนอย่างที่เราเคยเป็นกันมา
"ยูชอน!!!~...มานั่งนี่มั้ย?"
"..............."ผมไม่ตอบ แต่ก็ไม่อยากปฏิเสธนะ เค้าทำได้ยังไงกัน ทั้งๆที่ยุนโฮก็นั่งข้างๆเค้า...แต่เค้าก็ยังเรียกผมไปนั่งใกล้ๆเค้าอีก
"วันนี้พวกนายมีงานถ่ายแบบนะตอนเช้า...ส่วนตอนบ่ายพวกนายก็ซ้อมด้วยล่ะ คอนเสิร์ตคืนนี้น่ะ" ผู้จัดการวงของเรา บอกทุกอย่างให้ซะเสร็จสรรพ
"ครับ!"ทุกคนตอบพร้อมกัน
"พวกนายไปขึ้นรถได้แล้ว...เราจะเริ่มเดินทางกันแล้วนะ"
"แจจุง..ไปกันเถอะ..."ยุนโฮเรียกแจจุง แล้วแจจุงก็ยื่นมือไปจับกับมือของเขา
"อืม ^^"ทั้งสองเดินไปด้วยกัน ช่างดูเป็นคู่ที่น่ารักจริงๆ
"พี่ฮะ...เราเดินไปกัน 3 คนก็ได้นะ ^^"เด็กน้อยชางมิน ดูเหมือนจะเข้าใจไปซะทุกเรื่อง....
"อืม.....^^"เค้าทำให้ผมรู้สึกดีกว่าเมื่อวานขึ้นเยอะเลย
ในรถ.
ผมนั่งข้างหลังสุดในรถตู้ ซึ่งมีผม ชางมิน แล้วก็จุนซูเรียงตามลำดับเลยนะ.... แล้ว....แจจุงก็นั่งกับยุนโฮเหมือนเดิมเลย...
"นี่...พี่ยูชอนฮะ...เดี๋ยวเค้าจะถ่ายแบบใช่มั้ยฮะ?...อยากให้ถึงไวๆจัง ^^"ชางมินเริ่มตั้งการคุย เพราะบรรยากาศข้างหลังมันช่างดูเงียบเหงาเหลือเกิน...แตกต่างจากข้างหน้าที่เค้าทั้งสองคนดูจะมีความสุขมากๆเลย
"อืม.....^^"ผมหันไปพยักหน้าให้น้องเล็กเล็กน้อย
หลังจากที่พวกเราถ่ายแบบกันเสร็จ...เราก็มาซ้อมเพื่อที่จะขึ้นคอนเสิร์ตในวันนี้....
ดูเหมือนว่าผมจะรู้สึกดีขึ้นใช่มั้ย?
ความจริงแล้ว...ผมก็สบายใจขึ้นตั้งเยอะเลยนะ
แต่ก็ยังเศร้านะ เพราะผมอยากจะปรับตัวให้ได้เร็วๆกว่านี้...
อยากจะคุยกับแจจุงอย่างสนุกเหมือนเดิม.... อยากให้พวกเราเป็นดงบังชินกิที่....ที่....ผมรักเหมือนเดิม....
ผมไม่อยากรู้สึกเกลียด....ยุนโฮ...เค้าก็เป็นเพื่อนของผม...แต่เมื่อไหร่ที่ผมจะทำใจได้ซักที...
ว่า....เสียเค้าไปแล้ว...ถ้าเราบอกเค้าไปเร็วกว่านี้....ก็คงไม่ต้องมานั่งเศร้าเสียใจแบบนี้หรอก...
ใช่มั้ย?.....แจจุง....ฉันควรจะบอกว่า 'ฉันรักนาย' ให้เร็วกว่านี้ใช่มั้ย?
"คอนเสิร์ตครั้งนี้นายทำได้ไม่ดีเลยนะ...ยูชอน"
คำพูดของยุนโฮ....มันทำให้ผมรู้สึกว่า "ใช่!" เพราะคอนเสิร์ตครั้งนี้....ผมทำได้ไม่ดีเลย...
ไม่เหมือนครั้งก่อนๆ คาสสิโอเปียของผม....
ผมขอโทษที่ผมไม่สามารถทำให้พวกคุณมีความสุขได้....
ผมไม่ควรมาเศร้าแบบนี้ใช่มั้ย?....ผมควรจะยิ้มไว้ใช่มั้ย?...
คาสสิโอเปียของผม....ช่วยบอกผมได้มั้ย?...ว่าผมจะต้องทำยังไงกับเรื่องแบบนี้...
เช้าวันรุ่งขึ้น...ผมหวังเอาไว้ว่าวันนี้....ผมจะต้องดีขึ้น....
ดีขึ้นมากกว่าเมื่อวานนี้....เพื่อ...ทุกๆอย่างจะได้ดีขึ้น...
แสงอาทิตย์อุ่นๆสาดส่องมาที่ตัวผม...ความอบอุ่น....
มันทำให้ผมนึกถึงเค้าอีกแล้ว...เค้าจะรู้มั้ยนะ....
ว่าเวลาที่ผมอยู่ใกล้ๆเค้าแล้วรู้สึกอบอุ่นเหลือเกิน...
ความอบอุ่นแบบนี้...ผมไม่เคยได้รับจากใคร...นอกจากเค้าเพียงคนเดียว
เพียงผู้เดียวเท่านั้น....
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
"แจจุง....คบกับฉันได้มั้ย?..."
"ไม่นะ...ยุนโฮ!...ฉันไม่ได้ชอบนาย..."
"ทำไมล่ะ?...ฉันไม่ดีตรงไหน?...ทำไมชอบฉันไม่ได้ล่ะ?"
"ฉันมีคนที่ชอบอยู่แล้วนะยุนโฮ....ฉันชอบนายไม่ได้หรอก"
"ยูชอนสินะ....แจจุง...อย่างน้อยนายก็น่าจะเข้าใจฉันบ้างนะ...ว่าฉันรักนายน่ะ...รักมากกว่าที่นายรักยูชอนซะอีก"
"ไม่เอา!!...ฉันรักยูชอน...นายอย่ามายุ่ง!!!"
"ขอร้องนะ...แจจุง ช่วยมาคบกับฉันที...แค่สักครั้ง....ครั้งเดียวก็ได้...ฉันสัญญาว่าจะดูแลนายให้ดี..."
"..............."
"นะ....ฉันขอร้อง....แค่เดือนเดียวก็ได้...ฉันอยากมีความสุขบ้าง....แค่สักครั้ง....นะ"
"แล้ว...ยูชอนล่ะ?...นายจะให้ฉันบอกเขาด้วยหรอ?...ว่าฉันคบกับนาย"
"ตกลงว่านายจะคบกับฉันใช่มั้ย?...."
"อือ....แค่เดือนเดียวนะ...= = " "
"อื้อ...ขอบใจนะ"
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
"โรคที่คุณเป็นอยู่ตอนนี้....รักษาหายยากนะครับ...คุณต้องทำการรักษาตัวสักระยะนึง...."
"หรอครับ?...พอจะบอกได้มั้ยครับว่าผมเป็นโรคอะไร?...."
"หมอบอกคุณไม่ได้หรอกครับ....หมอขอโทษนะครับ...."
. . . . . . .
ป่วย...ผมป่วยเป็นโรคอะไรกันแน่นะ?....แล้วผมจะหายจากโรคนี้ได้หรือเปล่า?....
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
ความรู้สึกด้านชา....หัวใจที่ไร้ความรู้สึก....ผมรับรู้แล้วว่ามันเป็นอย่างไร....มันเป็นความรู้สึกที่ไม่รู้สึก(ผู้แต่ง : ขนาดแต่งเองยังงงเองกับคำนี้นะเนี่ย...)....ทุกอย่างที่ผมมองอยู่....กลายเป็นสีขาว...และสีดำ... ทั้งเพดานห้อง....หน้าต่าง....ประตู....และหัวใจที่รู้สึกรักใครสักคน....จากนี้ไป....ผมจะรู้สึกแบบนี้อีกมั้ย?.....
ผมถูกทุกคนส่งมารักษาที่โรงพยาบาล....ในกรุงโซล...แต่ละคนในวงของผมต่างทำหน้าวิตกกังวล...ผมรู้ว่า....ผมเองป่วยมาก...แต่ก็ไม่สามารถรับรู้ความรู้สึกเจ็บป่วยทางร่างกายแต่อย่างไร....แต่รับรู้ได้ทางหัวใจมากกว่า...
ทุกคนมาเยี่ยมผม...แต่มีอยู่แค่สองคนเท่านั้นที่เฝ้าผมอยู่ตลอด...ชางมิน...และ...จุนซู....ทั้งสองเค้าดูเหมือนจะเป็นห่วงผมมาก...ยูโน...ยุนโฮ...หัวหน้าวงที่มีหน้าที่มากมาย...ก็ได้แต่ง่วนอยู่กับงานที่เข้ามาทั้งวัน...จนไม่มีเวลามาเยี่ยมผม....แจ...เอ่อ...แจจุง...คนที่ผมรู้สึก...รัก...รักมาก...เค้าจะมาพร้อมกับหัวหน้าวงทุกครั้งที่มาเยี่ยมผม...มันทำให้ผมรู้สึกว่า...ช่วงเวลาในชีวิตผม....มันสั้นลง...สั้นลง...ทุกวินาที
"ไม่นานพี่ก็จะได้ออกจากโรงพยาบาลนี้แน่ๆเลยฮะ...พี่ยูชอน"
"ยูชอน...ฉันรู้ว่านายเข้มแข็งแค่ไหน...นายต้องไม่เป็นไร...^^"
ทั้งเพื่อนร่วมวงที่คอยดูแลและน้องเล็กของวงที่คอยเอาใจใส่ผมยามที่ผมป่วย....มันไม่ได้ทำให้ผมดีขึ้นมาแต่อย่างไร....มันกลับทำให้ผมแย่ลง...ทุกครั้งที่เห็นอีกสองร่าง...รักกัน...ต่อหน้าผม....
.
.
.
.
"คนไข้อาจไม่พ้นคืนนี้...ร่างกายเค้าอาจพ้นขีดอันตรายก็จริง...แต่....จิตใจของเค้าดูอ่อนแอ...เค้าเป็นคนอ่อนไหวมากนะครับ...คุณควรให้กำลังใจเค้ามากกว่านี้...หมอขอตัวนะครับ..."
สิ่งที่ผมได้ยิน...คือเรื่องจริงใช่มั้ย?...หลังจากคืนนี้แล้ว...ผมก็จะไม่ได้เจอใครอีกแล้วใช่มั้ย?...ทั้งแฟนคลับ...และเพื่อนๆในวง...น้องชายและครอบครัวที่ผมรัก...แต่มันก็คงจะดีขึ้น...ทุกๆอย่างก็อาจจะดีขึ้น..........ถ้าไม่มีผม......
.
.
.
.....ถ้า....ไม่มีผม...อยู่บนโลกใบนี้.....
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
'ปี๊บ--------------------------------------------------------------'
เสียงเครื่องจับการเต้นของหัวใจสิ้นสุดลงเมื่อคนไข้สิ้นใจ....เสียงร้องไห้ระงมไปทั่วเมื่อญาติผู้ป่วยรับรู้ว่าเขาสิ้นใจแล้ว....
"ฮือ.......พี่จุนซู......พี่...ยู...ชอ...น...ฮือ.......อึก....ตา...ยแ.....ล้ว.....ฮืออออออออออออออออ..........."
"พอเถอะชางมิน....ยูชอนเค้าไปดีแล้ว.....ฮือ....อึก...."
.
.
.
'ตึ้กๆๆ......'
เสียงฝีเท้าที่ย่างก้าวมาอย่างรวดเร็ว...ดังเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ.....
"แฮ่กๆ....โทษทีนะจุนซู...พอดีมาช้าไปหน่อย...ยูชอน...เอ่อ...เป็นไงบ้าง?..." ร่างสูงเอ่ยอย่างเหนื่อยหอบ
"................ฮืออออออ....พี่..ยุ.....น...โฮ...."
"นายร้องไห้ทำไมจุนซู..."เขาปาดน้ำตาให้คนที่ร้องไห้อย่างหนักที่อยู่ตรงหน้าเขา
"ยูชอน...ฮืออออออออออออ....."
"ยูชอน.....ยูชอน....ทำไม?"
"....เค้า......ตายแล้ว...ฮือออออ.....อึก....อึก"
'ตุ้บ!!!~......เพล๊งงงงงง!!!!~~~~' เสียงสิ่งของที่หล่นลงจากมือของใครบางคนส่งเสียงก้องกังวาลไปทั่วทั้งสถานที่นั้น....ของขวัญที่เค้าตั้งใจนำมาให้คนป่วยคนที่เขาตั้งใจมาเยี่ยมนั้น...แตกกระจายไปทั่ว......พร้อมกับสายน้ำที่ไหลออกมาจากดวงตาสีน้ำตาลเข้มคู่สวยดวงนั้นด้วย....ก่อนที่ใครคนนั้นจะรีบวิ่งไปที่ห้องของคนไข้....
"ยูชอน!!!~นี่!!!~....ยูชอน!!!~"เขาตบหน้าคนไข้เบาๆก่อนที่จะพูดต่อ ".....ฮือออ.....นายตื่นขึ้นมาฟังฉันก่อน....ยูชอน!!!~....นายจะตายไม่ได้นะ...ฮือออออออออออออ....ฉันมีความจริงจะ....จะ....บอกนาย....อึก....ฉัน...รักนาย....ได้ยินมั้ย....ยูชอน!!!~.....ฉันรักนายน่ะ!!!!~....นายได้ยินมั้ย?!!!!!~~~~....ฮือออออออออ....อึก.....ฮือออ...." ร่างบางโผเข้ากอดร่างที่ไร้วิญญาณ...คนที่เขารักที่สุด...แต่เขาไม่เคยบอกเลย...เขาไม่เคยแม้จะบอกว่า...เค้ารักคนที่สิ้นใจไปแล้วคนนั้นมากแค่ไหน....สุดท้ายแล้ว...เค้าก็ได้แต่นั่งเสียใจ....นั่งเสียใจอยู่เพียงคนเดียว...
"แจจุง...ฉันขอโทษ....ถ้าฉันไม่ขอคบกับนาย...ยูชอนอาจจะไม่...."
"นายไม่....ฮือออ...นายไม่ผิด....ฉันเอง...ฉันเองก็รู้ว่า....ไม่ควร...จะคบกับนาย....ฉัน...ฮือออออออออออ....ยูชอน....ฮืออ....."
ทั้งสองโผเข้ากอดกันอย่างไม่กลัวว่าร่างที่ไร้หัวใจและวิญญาณนั้นจะตื่นขึ้นมารับรู้เหตุการณ์อีกด้วยซ้ำ....
.
.
.
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
เวลาผ่านไปเนิ่นนาน....(หลาย...เอ่อ...หลาย...เดือน...)
"พี่ยูชอนเค้ารู้สึกผิดมาตลอดเลยนะฮะ เรื่องที่เค้าไม่ได้มีโอกาสบอกรักพี่แจจุงเลย...ตัวเค้าเอง รักพี่แจจุงมาก และเค้าก็รู้สึกผิดที่แอบรักแฟนเพื่อนอีกด้วยฮะ ผมสงสารพี่เค้าจับใจเลยจริงๆ นี่ถ้าผมรู้ว่าพี่แจจุงไม่ได้รักพี่ยุนโฮ แต่รักพี่ยูชอนก่อนหน้านี้ผมก็คงจะไม่อยากให้พี่ทั้งสองคบกันหรอกครับ เพราะที่พี่ยูชอนเค้าเป็นมะเร็งในลำไส้ก็เพราะเค้าเครียดเรื่องนี้นั่นแหละ แต่เรื่องมันก็ผ่านไปแล้วนะฮะ ผมก็ไม่ควรมารื้อฟื้นอะไรอีก เพราะว่า ตอนนี้พี่แจจุงก็คงจะรักพี่ยุนโฮ และลืมพี่ยูชอนได้แล้วใช่มั้ยฮะ? ว่าไงฮะ? พี่แจจุง...."
"ใครบอกล่ะ...นายก็ดูนั่นสิ...ว่าไอ้หมีน่ะ มันไปทำอะไรอยู่กับใคร...."
"ไม่เอาน่ายุนโฮ...เค้าเขินน๊า....>////<"
"มามะจุ๊บหน่อยน๊า...จุนซูที่รักของผม..."
.
.
.
สุดท้ายนี้...ยูชอนก็ไปสู่สุขคติ...ยุนโฮและจุนซูก็รักกันมาก...ส่วนผมกับชางมินก็ยังโสดครับ...จากนี้ไป...ผมก็คงจะรักใครไม่ได้...เพราะสิ่งที่ผมได้ทำลงไปในอดีตนั้น...ได้ทำให้คนที่รักผมอย่างบริสุทธิ์ใจอย่างเค้าต้องตาย....(ผู้แต่ง:อย่างทรมานด้วยย่ะ) ผมเองรู้สึกผิดมาก....
ยูชอน...ถ้านายได้ยิน...ฉันอยากจะบอกนายว่า....
.
.
.
......นายคือคนเดียวที่ฉันจะรักตลอดไป.....
ยองอุง แจจุง (ดงบังชินกิ)
_______________The End_______________
By : Park In-Yeong [Melody_Realize]
